biesvanede

De zomer is begonnen en over 11 dagen krijgen de basisscholen in dit deel van het land vakantie. Mijn vakantie is daarnet begonnen. Vijf minuten geleden, om 22.15. Mijn werk is af. Gedaan. Klaar.
Nou ja, ik overdrijf, maar niet meer dan een piezeltje. Het boek Het verdwenen verhaal  is in eerste versie af. Acht afleveringen van de televisie omgezet in negen hoofdstukken, een boek van zo'n 115 pagina's. Ik moet er nog wel een of twee keer met het rode pennetje doorheen, maar dat is geen echt werk meer. Het afgelopen halfjaar ben ik steeds zodra ik met iets klaar was, aan het volgende project begonnen. Nu hoeft dat niet. Er is echt helemaal niks meer dat gauw-gauw af moet. Wat een luxe!
Even mezelf op de borst kloppen. In deze zes maanden heb ik: drie boeken vertaald (ruim elfhonderd pagina's van het Engels naar het Nederlands) twee boeken geschreven, een geschiedenisverhaal van 15 pagina's en een tv-serie van bij elkaar twee uur. Ik heb (samen met Maarten Veldhuis) een korte film geschreven, een stuk van een kettingverhaal, drie columns voor een tijdschrift, 12 verhalen voor een leesmethode, één verhaal voor een verzamelbundel en nog wat kleine dingen die ik vergeten ben. O ja, 90 schoolklassen in alle uithoeken van het land bezocht. Ik voel me net een eenmans-fabriek. Het is mooi geweest.
De serie Het verdwenen verhaal wordt inmiddels opgenomen. Ik heb begrepen dat alle binnen-opnames klaar zijn. In de Kinderboekenweek gaat de eerste aflevering de lucht in. Het boek moet eind oktober in de winkel liggen, compleet met foto's uit de serie.  Ik ben erg benieuwd want ik heb nog geen seconde van de serie gezien.
Pas in oktober hoef ik weer een boek te schrijven. Tot die tijd ga ik... ga ik... deuren, kozijnen en plinten schilderen. Ik ga behang van slaapkamermuren stomen, ik ga drie weekjes kamperen in Frankrijk, ik ga regelen dat er een verdieping op mijn huis gebouwd kan worden, ik ga eindelijk eindelijk weer eens nieuwe liedjes schrijven voor 'mijn' bandje. Ik ga nadenken over de nieuwe thriller (voor grote mensen) die ik mag schrijven en ik ga nadenken over het boek Belangrijke Dingen waar ik al twee jaar alleen maar de titel voor had en geen verhaal. Nu geloof ik dat ik een verhaal weet. Maar dat is allemaal van later zorg. Ik heb vakantie tot eind oktober. Zo veel tijd, zo weinig te doen.
Die vakantie van mij zal wel weer niet langer dan een week duren. Ik ken mezelf.