biesvanede

Het zit er bijna op. Als ik het goed schat, moet ik nog een maand even flink doorwerken en dan zijn alle opdrachten van de afgelopen vijf maanden keurig op tijd af.
De opnamen voor de serie Het verdwenen verhaal zijn op 15 mei begonnen. Tenminste, dat denk ik, want van de mensen van de schooltelevisie heb ik nooit meer wat gehoord sinds ik de laatste versies van het script heb ingeleverd. Zo gaat dat. In de Kinderboekenweek zal ik op tv wel zien hoe de serie geworden is.
Het boek van de serie moet op 15 juni bij de uitgeverij liggen. Dat lukt nooit, want de 13e ben ik al met vakantie. Ik moet dus zorgen dat het eerder af is. Wel raar hoor, een boek maken van een tv-serie. Ik heb geen idéé hoe de kinderen die de rollen op tv spelen eruitzien, ik weet niet hoe de plaatsen eruitzien waar de opnamen worden gemaakt, dus ik schrijf maar wat en hoop dat het gaat kloppen met wat er op de buis te zien is. Echt schrijven aan zo'n boek doe je niet, het is meer knippen en plakken. Wat de spelers (de hoofdpersonen dus) tegen elkaar zeggen, staat al in het script, ik hoef er alleen maar omheen te schrijven wat ze doen, waar ze zijn, hoe ze kijken enzovoorts.
Tegelijkertijd ben ik ook nog volop aan het vertalen aan het boek Kermis in de hel. Het is een maffe detective vor volwassenen. Nog 80 pagina's van de 300, dat moet in een week te doen zijn.
En dan, als alles klaar is? Dan hoef ik pas in oktober weer een boek voor Zwijsen te maken, een boek voor de verhalenwedstrijd van de Leesleeuwserie.
In de tijd tussen juni en oktober ga ik het eens lekker kalm aan doen: rustig schrijven aan een boek waarvoor het idee steeds meer vorm krijgt. Ik ben er niet helemaal moet het gaan heten. Een verhaal over kinderen die voortdurend over het hoofd worden gezien en worden vergeten. Dat klinkt zieliig maar dat moet het niet worden. Het heeft namelijk ook nog zijn voordelen. De eerste zin heb ik al: 'Joep was een half jaar jonger dan zijn tweelingbroer.' Nu de rest nog. Maar goed, dat is pas voor over een posje.