biesvanede

Zo, het eerste wapenfeit van dit jaar kan worden vastgelegd.
Daarnet koffie gedronken met mijn redactrice en uitgeefster van Pimento en over het boek gepraat waar ik gisteren die laatste punt achter heb gezet. Ze hadden nog niet alles gelezen maar... ze vonden het mooi!  Je weet het nooit met uitgevers, al ben je zelf nog zo tevreden, zij kunnen er heel anders over denken. Bovendirn worden uitgeverijen door de crisis stereds kieskeuriger. Ik had me geen zorgen hoeven maken. Biko en Loekie gaan als boekenkinderen de wijde wereld in. Sterker nog: het blijft niet bij één boek, we gaan een serie maken: Biko en Loekie, dus. In het najaar ligt het eerste boekje in de winkel dat inderdaad Verdwijnkind gaat heten. We konden zó nog een rijtje titels bedenken voor de vervolgboekenl: Vergeetkind, Wisselkind, Kleefkind...
Wat ik ga doen als mijn grotemensenboek af is, hoef ik me dus niet af te vragen: ik ga het tweede deel schrijven. Helemaal fijn.

Vorige week hoopte ik nog dat Belangrijke dingen deze maand af zou zijn, daarnet heb ik een punt achter de laatste regel gezet. Klaar. Af. Dat wil zeggen, het kan naar de uitgeverij om gelezen te worden. Er zijn daarna altijd nog dingetjes die beter of anders kunnen, maar voorlopig is het boek klaar. Ik schat dat het met tekeningen erbij een kleine 100 pagina's is. Niet al te dik, niet al te dun. De titel Belangrijke Dingen is alweer afgevallen, voorlopig heet het boek Wisselkind en misschien wordt de titel uiteindelijk nog heel anders maar dat zien we dan wel weer.  Het is raar gegaan met dit boek. In de zomervakantie vorig jaar ben ik in het wilde weg wat gaan schrijven, tussen september en december had ik geen idéé wat ik met het verhaal aan moest en de laatste twee weken vielen de puzzelstukjes een voor een op hun plek. Dat is nou het avontuur van boeken schrijven. Ik ben erg benieuwd wat ze er op de uitgeverij van vinden, want dat is natuurlijk ook niet onbelangrijk.
Morgen verder met mijn grotemensenboek.

De Kinderboekenweek is in volle gang, dat wist je inmiddels al. Alle kinderboekenschrijvers van Nederland reizen van hot naar her naar scholen en bibliotheken. Ik dus ook. Gisteren Zaandam, morgen Schiedam, enzovoorts. Naar het Kinderboekenbal ben ik afgelopen dinsdag uiteindelijk wél geweest. Ik ben gaan klagen bij de CPNB, de club die de Kinderboekenweek organiseert en toen mochten Jeroen en ik er toch nog in. Dat was aardig. Er waren veel schrijvers niet op het KBB. Ik vond het opvallend. Een hoop bevriende collega's die ik hoopte te zien, ben ik niet tegengekomen. Misschien zijn ze er de 17e, op de grote boekenbeurs in Den Haag. Tot het zo ver is, ben ik een hele week op pad. Leuk en vermoeiend. Wat nóg leuker is, is de hele berg pakketten die de post de afgelopen dagen afleverde. Uitgevers bewaren hun boeken tot de KBW, dus er zijn plotseling in één keer heel veel nieuwe boeken. Een paar ervan zijn van mij. De verborgen kamer is uit en Het verdwenen verhaal (kijk met je klas elke woensdag om halfelf naar de Schooltv! want de serie Het verdwenen verhaal is begonnen!), er is een prachtige poster met mijn gedicht Taal verschenen, drie vertalingen: Sara's Broer, De Geestenjager- de vloek en (voor grote mensen) Kermis in de hel  liggen in de winkel. Maandag komt er nog een bijzonder boek uit: een verzameling van de honderd en nog wat mooiste kinderverhalen ooit. De Nederlandse kinderliteratuur in 100 en enige verhalen, heet het.Ik ben trots en verbaasd dat één van die verhalen van mij is. De dichter en de tekstverwerker, heet het. Heel veel schrijvers waar ik van dacht: die staan er natuurlijk óók in, staan er niet in. Dat boek is dus een soort van Kinderboekenbal. Ik heb niet eens hoeven zeuren om erin te mogen. Mijn week kan niet meer stuk.